Jezioro chmur

Tam daleko, tuż pod szczytem,
gdzie swój bieg zaczyna rzeka
Płyną chmury ponad nią.
Lśni jeziora wód
Po nim suną kaczki
A nad nimi płyną chmury
Tam początek, tam i koniec
Ma jezioro lśniących wód

Dzień nastał deszczowy, ale wkrótce słońce rumiane ogrzało ziemię. Leśne Ludki wyruszyły na długi spacer pośród drzew wzdłuż rzeki aż do jej źródeł. Nie dotarliśmy tak daleko, bo zatrzymało nas urocze rozlewisko, które powstało na dawnym 

A sama Gańczorka według opisu:

Gańczorka (909 m n.p.m.) – wyraźny, prawie w całości zalesiony szczyt w głównym grzbiecie Beskidu Śląskiego, pierwszy na południe licząc od zwornikowej Karolówki. Buduje go wielka soczewka gruboławicowych, gruboziarnistych piaskowców ciężkowickich, tworzących pod samym wierzchołkiem wychodnię skalną z niewielką jaskinią, znaną pod nazwą Groty w Gańczorce. Nazwa szczytu, według lokalnego podania, pochodzi od garncarza (w miejscowej gwarze: gańczorza), który miał tutaj mieszkać w samotności i tu umrzeć samobójczą śmiercią. Inne podania mówią, że miało to być miejsce tracenia skazańców i grzebania samobójców. Na zachodnich stokach znajdują się źródła potoków źródliskowych rzeki Olzy. Wschodnie stoki Gańczorki trawersują znaki niebieskie szlaku turystycznego ze Zwardonia na Baranią Górę. Pamiętam, gdy byłam jeszcze dzieckiem w szkole podstawowej nasz nauczyciel muzyki zachorował. Nie było go dość długo i nastąpiła zmiana nauczyciela, a właściwie różni nauczyciele go zastępowali. Między innymi uczyła nas pani z wf. Zadała nam pieśń do nauczenia: Płyniesz Olzo, po dolinie, płyniesz jak przed laty, takie same na twym brzegu kwitną wiosną kwiaty A twe wody w swoim biegu, Się nie zamąciły; I tak samo lśnią się w słońcu, Jak się dawniej lśniły. Ale ludzie w swoim życiu zmienili się bardzo, zwyczajami, wiarą przodków ledwie że nie gardzą I dąb stary nad twym brzegiem jak szumiał tak szumi, a wnuk starą mowę dziadów ledwie że rozumie[2] Na twym brzegu dawnym śpiewem słowik się odzywa, a dziś śliczne nasze pieśni ledwie że kto śpiewa W świętej ziemi chananejskiej rzeka Jordan płynie, w jego wodach Izraela lud brał oczyszczenia Więc z modlitwą ukląknąłem w pokorze przed Panem byś się stała, Olzo, takim i dla nas Jordanem Potem kiedyś, gdy po falach wiosną wiatr zawieje, wnuk usłyszy w twych fal szumie swoich przodków dzieje Wnuk usiądzie na twym brzegu dumać nad przeszłością I żyć będzie dla swej ziemi czynem i miłością! Płyniesz Olzo, po dolinie, płyniesz jak przed laty, takie same na twym brzegu kwitną wiosną kwiaty A twe wody w swoim biegu, Się nie zamąciły; I tak samo lśnią się w słońcu, Jak się dawniej lśniły. Ale ludzie w swoim życiu zmienili się bardzo, zwyczajami, wiarą przodków ledwie że nie gardzą I dąb stary nad twym brzegiem jak szumiał tak szumi, a wnuk starą mowę dziadów ledwie że rozumie[2] Na twym brzegu dawnym śpiewem słowik się odzywa, a dziś śliczne nasze pieśni ledwie że kto śpiewa W świętej ziemi chananejskiej rzeka Jordan płynie, w jego wodach Izraela lud brał oczyszczenia Więc z modlitwą ukląknąłem w pokorze przed Panem byś się stała, Olzo, takim i dla nas Jordanem Potem kiedyś, gdy po falach wiosną wiatr zawieje, wnuk usłyszy w twych fal szumie swoich przodków dzieje Wnuk usiądzie na twym brzegu dumać nad przeszłością I żyć będzie dla swej ziemi czynem i miłością!